Afgelopen keer begon ik een vergelijking over voetbal. Ik vertelde hoe ik eerst de gek stak met voetbalfanaten, maar er uiteindelijk zelf een werd. Ik legde ook uit dat dit niet over één nacht ijs gebeurde, maar stap voor stap. Ik haatte de sport, gaf na lang aandringen toe aan een uitnodiging van een vriend, bezocht een wedstrijd, begon het toch leuk te vinden, kwam keer op keer terug, kocht een seizoenskaart en werd uiteindelijk lid van een vereniging.
Deze stappen zou je goed kunnen vergelijken met het proces dat veel mensen doormaken in hun kennismaking met de kerk en in hun relatie met Jezus. Ik had gedacht dat ik nooit een voet in een kerk zou zetten tot ik na lang aandringen inging op de uitnodiging van een vriend. Ik zat daar in de kerk met een leeg gevoel, terwijl ik tegelijk geraakt werd door iets wat ik nog niet direct een plaats kon geven. Toen de voorganger sprak sloeg hij als het ware een homerun – in mijn hart. Zijn woorden inspireerden mij en ik bleef terugkomen voor meer.
Later gaf ik mijn leven over aan Jezus en wijdde ik mij meer en meer toe aan Hem. Ik investeerde meer – betaalde mijn eigen hamburger en kaartje. Ik kocht een christelijk t-shirt en leren bijbel. God werkte in mijn hart en mensen begonnen te zien hoe ik veranderde. Ik werd lid van een kerk en bekrachtigde daarmee mijn toewijding.
Op een dag, terwijl ik groeide en groeide, riep God mij om zelf het veld op te gaan. Ik begon te dienen in de kerk en kan vandaag de dag niet wachten tot ook mijn vrienden en familie Jezus leren kennen.
Soms, zoals bij Paulus, grijpt God direct en krachtig in. Van volledig buiten het stadion werd Paulus in korte tijd op het speelveld gezet. Jammer genoeg is dit meestal niet het geval. Het is een proces dat tijd nodig heeft. Tijdens dit proces werkt God in onze harten en gedachten om onze perspectieven te veranderen. Nu wil ik niet zeggen dat we niet allemaal geroepen zijn om vanaf dag één te getuigen. Wat ik bedoel is dat onze relatie met God zich allemaal in een ander tempo, maar wel in min of meer dezelfde fases ontwikkelt.
Dus wat kunnen wij als kerk doen om hen die buiten het stadion staan binnen te krijgen? Hoe kunnen we mensen in de buitenring naar de binnenkring krijgen? En hoe dagen de binnenring uit om op het veld te komen en deel uit te maken van het team?
Ik denk dat de paralel die ik heb getrokken wel duidelijk is. Ik hoop dat je begrijpt dat ik de kerk hiermee niet op het niveau van voetbal wil brengen. Mijn verlangen is simpelweg dat je begrijpt dat de percepties van mensen in onze kerken erg kunnen verschillen. Of het nu ongelovigen of theologen zijn, we moeten leren om mensen te bereiken waar ze zijn en ze motiveren om de volgende stap te nemen.
Deze blog van Richard R. Reising is met toestemming vertaald door Fokke Zandbergen in het kader van zijn bezoek aan Nederland in mei 2010.
Duidelijke vergelijking. Probleem is wel dat de kerk vaak de nadruk legt op de stappen die mensen moeten nemen in plaats van samen van het spel te genieten. Het doel is niet stappen nemen, maar het doel is God leren kennen en met hem leren wandelen, leven, sporten, werken en meer.
Als ik in het stadion kom moet er natuurlijk een kaartje geregeld worden, maar dat is geen doel. Bijbelstudie, bidden, zingen, dopen, avondmaal. Het zijn allemaal dingen waarover je best eens na kunt denken, maar het is niet de bedoeling dat we daar onze focus op hebben.